تلخ ترین تساوی قرن

سوت پایان بازی که به صدا در می آید خداحافظی کم رمقی با همکاران می کنم،کارت می زنم و راه خانه را در پیش می گیرم. در طول مسیر کاش ها ذهنم را در گیر می کنند . کاش آن 50 ثانیه لعنتی نیز به خوبی و خوشی سپری می گشت... کاش دروازبان ایران همچون موقعیت های دیگر،در مقابل آن توپ نیز عکس العمل بهتری نشان می دهد... کاش قدر موقعیت های به دست آمده را بیشتر می دانستیم... کاش...کاش ... کاش!

در درون ماشین اگر ها لحظه ای رهایم نمی کنند ... اگر شمسایی،کشاور و لطیفی در مقابل ایتالیا حضور داشتند...اگر گل چهارم اوکراین وارد دروازه ما نشده بود... اگر در مقابل برزیل با خودباوری بیشتری بازی می کردیم ... اگر ...اگر...اگر!

اگر در بازی فراموش ناشدنی با استرالیا، شیرین تساوی تاریخ برای فوتبال ایران رقم خورده بود اینک تلخ ترین تساوی قرن آن چنان کام فوتبال دوستان را تلخ کرده است که یقیناً تلخی اش تا مدت ها از یادها نخواهد رفت. با این وجود باید با واقعیت کنار آمد و تمامی آفرین ها و خداقوت ها را نثار تیمی کرد که اعتباری دوباره برای فوتسال ایران آفریدند. فوتسالی که پس از موفقیت اولیه در سال 1992 دیگر هیچگاه در عرصه جهانی به توفیقی دست نیافته بود اینک به انچنان اعتباری دست یافته است که به جرات می توان گفت بدون شک یکی از بهترین تیم های حال حاضر جهان به حساب می آید.

کسب تنها یک شکست خفیف آن هم در برابر برزیلی که انبوه هوادارانش را در کنارش احساس می کرد و به  دست اوردن پیروزی ها و تساوی های ارزشمند در برابر نامداران این رشته، یک بار دیگر نام فوتسال ایران را بر سر زبان ها انداخته است.

از این پس تازه کار اصلی فدراسیون فوتبال ایران و رسانه های گروهی آغار می شود. باید ضمن حفظ این مجموعه توانا،حمایت های بی دریغ را نثارشان کرد و به انتظار نشست تا در سال های آتی افتخاراتی دیگر برای فوتسال این سرزمین رقم بخورد . فوتسالی ها  نشان دادند حرف های بسیاری برای گفتن خواهد داشت، اگر باورشان کنیم!

/ 4 نظر / 4 بازدید
پگاه

به به به اوللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللل

بهار

تیتری از این بهتر نمی شد: «تلخترين تساوي قرن». ساعاتي قبل از بازي باز خودم فكر كردم شايد قراره حالا كه مدتهاست تيشه به ريشه ي فوتبال اين مملكت زده شده، من بعد بزرگترين تفريح و دلخوشي مون رو بر و بچه هاي با صفاي فوتسال رقم بزنند و بهانه اي بشن براي شادي تو خيابونهاي شهر اونم بعد از 5 سال. بعد از بازي اما مثل منگ و مات ها فقط به كاناپه چسبيده بودم و حتي توان برخاستن نداشتم. چه مي شه كرد. مي دوني، افسوسم بيشتر به خاطر هدر رفتن اونهمه زحمت و تلاش بي وقفه بود تا بر باد رفتن اميدهاي خودمون. ام خوشحاليم كه از حالا به بعد، اسم تيم ملي فوتسال سرزمينمون لرزه بر تن قهرمان و نائب قهرمان جهان ميندازه. اينو مطئنم.

اقبالدوست

سلام قربان از هنر نمایی و باز دلیرانه بچه ها هرچه بگویم کم گفته ام و همینطور از زحمت ها و تعصب آقای شمس و گاهی هم فکر میکنم این نتایج درخشان حاصل فوتبال دیمی و گل کوچک خودمان است و شاید حیف باشد بالاتر از اینها برویم و باز در باد غرور آن آسمان و ریسان را به هم ببافیم گاهی که به پرتابهای نظری دروازبان خوب و محبوبمان فکر میکنم که هیچ یک از پرتابهایش درست از آب درنیامد و این در تمامی بازیها تکرار می شد می گویم نکند مربی اروگویه درست گفته باشد که تیم ایران هیچ تاکتیکی ندارد /به هر حال همینکه تحسین فیفا و هوادارن برزیلی را برانگیختند در قلب مردم خوبمان جای دارند /راستی از سنگ تمام فدراسیون فوتبال غافل نشویم که ارزش حضور در نیمه نهایی جام جهانی را دو ملیون اعلام کردند که لابد برای تضیف روحیه همه حریفان از جمله تیم ایران بسیار کارگر افتاد / پاینده باشید

آفتاب‌پرست

تیم خوبیه این فوتسال. دس مریزاد به آقای شمس که من نمی‌دونم چه‌طوری اون هیکل سنگینو بالا پایین مینداختن! ... ضمنن اینجاس که مفهوم "برد و باخت مهم نیست" مشخص می‌شه. یه وقتایی آدم خوب بازی کردنو از نتیجه بیشتر دوس داره. هرچند سلیقه‌اییه.