آدمک ها

بین ادب و شعور آدم ها رابطه ای معنادار برقرار است...آدم ها ممکن است فقدان ادب خود را پشت لایه های فریبنده ای از کلام و ظاهر پنهان کنند ولی هرگز ممکن نیست فقدان شعور خود را بپوشانند...به خاطر همین است وقتی که ته مانده شعورشان ته می کشد،ناگهان خودِ واقعی شان را بروز می دهند...آن وقت است که پرده ی فریبنده ی ادب و متانت دریده می شود و ناگهان خود را با هیولایی رو به رو می بینی که جز زشتی و پلشتی چیزی به همراه ندارد...آن وقت سیمای حقیقی آدمکی را می بینی که آن قدر حقیر است که اصلاً به چشم نمی آید...آن وقت است که خودت را لعنت می کنی که چرا تا به حال او را همچون آدمی می دیدی که او را اشرف مخلوقات می دانند و می نامند...بعضی آدم ها در طول زندگی تبدیل به آدمک هایی عجیب می شوند که هیچ شباهتی به دنیای آدمیت ندارند...مهم اما قدرت بصیرت ماست که چقدر توان تشخیص آدم ها و آدمک ها را داشته باشیم...آدمک ها را به اندازه ی آدم ها واجد ارزش ندانیم و قدر آدم های اطرافمان را بیشتر بدانیم!

"ف.خ...4/8/92"

/ 0 نظر / 8 بازدید