برای داداشی عزيزم ((شهرام حقيقت دوست)) ،که هم بازيگری تواناست و هم رفيقی دوست داشتنی:

 

۱ـ اگر فقط به فکر مقصد باشی،۸۰ درصد لذت بازيگری را از دست ميدهی.لذت طی مسير است و ادمهايی که توی راه با انها ملاقات ميکنی.

                                               ژوئن ۱۹۸۹/کوين کاستنر

۲ـ هنر بازيگری،بازی نکردن است.اگر چيزی بيش از اين نشان بدهی،در واقع ان چيزی که نشان ميدهی،بازی بد است.

                                               نوامبر۱۹۸۰/انتونی هاپکينز

۳ـ اگر در صحنه ای،هوس کرديد کاری انجام دهيد،انجامش دهيد،هر چقدر هم که به نظر غلط بيايد.شايد چيزی از ان در بيايد و فوقش اگر نشد برداشت دو!

                                                اوت۱۹۸۶/جک نيکلسون

۴ـ هر چه کم کار تر باشی،بهتر کار می کنی.

                                                اوت۱۹۸۵/مارچلو ماسترويانی

۵- فرقش چيه که چطور انجامش بدهی؟فقط بايد تا وقتی که با ماهيت موقعيت صحنه جور در می ايد،ادامه دهی.

                                                 مارس۱۹۸۱/رابرت دنيرو

۶ـ توی سينما،تو يک عروسک خيمه شب بازی هستی.اما روی صحنه تئاتر،رئيسی.

                                                 اوريل۱۹۶۳/ريچارد برتن

۷ـ حتی اگر فقط انگشت کوچکم توی نما پيدا باشد،از فرق سر تا نوک پا بازی میکنم.

                                                 سپتامبر ۱۹۷۶/مارتی فلدمن

۸ ـ بايد به ۳۰ ميليون تماشاگر عشق بورزی ـ يک کمی هم تودار باشی،هم دست يافتنی هستی و هم نه.

                                                 اوت ۱۹۸۳/جودی فاستر

۹ـساده باش.صورتت را خالی نگه دار،موسيقی و داستان پرش می کنند.

                                                 مه ۱۹۸۳/اينگريد برگمان

۱۰ ـ بايد خودت را وقف شخصيتت بکنی.نمی توانی بگی:((خدای من،مثل فيلمهای قبلی ام تند و تيز هستم يا نه.))

                                                 اکتبر ۱۹۸۴/کلينت ايست وود

 

...................................................................................

از اين پس يادداشتهای سينمايی مرا در وبلاگ ((کلاکت)) بخوانيد.