سیمای عزيز و فيلمهايش

نمی دانيد اولين باری که يک فيلم رزمی از تلوزيون خودمان يا همان سيمای محبوب و دوست داشتنی ديدم چه حالی پيدا کردم .يادم نيست چه سالی بود و اسم فيلم چه بود فقط اين در خاطرم هست که کلی ذوق کردم.فيلم خيلی سطحی و به اصطلاح درپيت بود اما من عشق کردم از ديدنش.نه بخاطر خود فيلم بلکه به اين خاطر که سيمای ما فيلمی را نشان ميداد که ما سالها دزدکی در ويدئوی خانگی ميديديم.از ان سال بود که سيل فيلمهای رزمی و جنگی به طرف ما سرازير شد.از ان سال به بعد بود که سيمای عزيز، عاشق و دلباخته ی جوانان شد و فيلمهای خشن يکی پس از ديگری به روی انتن رفت.

تلوزيون ما چون از پخش صحنه های به قول خودشان غير اخلاقی به شدت معذور است فيلمهايی پخش می کند که بسيار غير اخلاقی تر هستند.شما بگوييد.فيلمی که صحبت دختر و پسری جوان و مثلا قدم زدن انها با يکديگر را نشان ميدهد غير اخلاقی تر است يا فيلمی که در ان دخترک بی گناه و بی دفاعی به رگبار بسته ميشود؟بسياری از فيلمهاييی که در کشور ما نمايش داده ميشود فيلمهای هستند که در کشور خودشان دارای درجه ی R هستند.اين درجه که حد نهايی درجه بندی در امريکا محسوب می شود به فيلمهايی تعلق می گيرد که به سبب صحنه های غير اخلاقی فراوان،يا خشونت بالای کلامی و تصويری،مناسب نمايش برای افراد زير ۱۸ سال نيستند.اما در کشور ما نمايش صحنه های فوق خشن هيچ محدوديتی ندارد.

نمايش فيلم در تلوزيون ما استانداردهای خاص خود را دارد(البته اگر استانداردی باشد!).تنها فيلمهايی قابليت پخش دارند که يا بزن بزن باشند يا بازيگران ان از سنين جوانی گذشته و با مرگ دست و پنجه نرم می کنند يا در روستاها می گذرند و يا فيلمهايی که منافع سياسی سازمان را تامين می کنند.غير از اين محال است فيلمی از سيمای عزيز پخش گردد.انها حتی از نمايش فيلمهی ايرانی که کم حاشيه ترين و سالم ترين فيلمهای جهان هستند طفره می روند و گاهی هم که از دستشان در ميرود و  فيلمهای چند سال اخير سينمای ايران را نمايش ميدهند انقدر سانسور می کنند که ادم اخرش نمی فهمد ليلی زن بود يا مرد!

بيچاره بينندگانی هستند که پشت سر هم و با هزار منت اين فيلمها به خوردشان داده می شود و ان بيچاره ها حق هيچگونه اعتراضی ندارند.