در انتظار عدالت خدای فوتبال!
٢٥ خرداد ۱۳۸٩
در انتظار عدالت خدای فوتبال!
در حالی که جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی تاکنون چندان چنگی به دل نزده و روز به روز در اذهان علاقمندان فوتبال این نظریه بیشتر و بیشتر تقویت می شود که تنها قاره های اروپا و آمریکای جنوبی هستند که صلاحیت برگزاری این رقابت ها را دارا می باشند،آخرین بازی دور اول رقابت های جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی،احتمالاً جذاب ترین بازی این دور لقب خواهد گرفت،جایی که به نوعی "بزرگترین" و "کوچکترین" تیم های جام در مقابل هم صف آرایی خواهند کرد!
برزیل بزرگ با همان شمایل همیشگی اسطوره گونه اش در برابر کره ای قرار می گیرد که مدت هاست لقب مرموزترین تیم جام را از آن خود کرده است.تیمی که پس از سالیان دراز غیبت در بزرگترین فستیوال فوتبال جهان،آمده است تا همچون همتایانش (ژاپن و کره) "شگفتی ساز" لقب گیرد. روی آوردن به دفاع فشرده و دل بستن به ضد حملات سریع و برق آسا،تنها حربه مردان کیم یونگ هون در جهت موفقیت خواهد بود.
در سویی دیگر،زردپوشان برزیل،منسجم تر از همیشه به نظر می رسند.برخلاف جام جهانی 2006،این بار دیگر از ستارگان رویایی خبری نیست. قرار نیست با چشمانی خیره،محو تماشای هنر و نبوغ ذاتی بازیکنانی شویم که یک تنه بار یک تیم را به دوش می کشند. این بار برزیلی را می بینیم که بیش از همیشه شکل و شمایل یک "تیم" را دارد. و دقیقاً همین مساله است که ما را به موفقیت هر چه بیشتر این تیم امیدوار می کند. مایی که خودخواهانه جام جهانی را محلی برای نمایش قدرت و شخصیت والای فوتبال و فوتبالیست برزیل می دانیم و اساساً به قهرمانی رسیدن تیم های دیگر را عین بی عدالتی خدای فوتبال قلمداد می کنیم!
با این حال خدای فوتبال است و هزار تصمیم به دور از عدالت! شاید این بار هم بخت با برزیلی ها یار نباشد که یک بار دیگر آقایی شان را به رخ کشند. در اینصورت چاره ای نمی ماند جز اینکه موفقیت ایتالیایی های همیشه دوست داشتنی و اسپانیایی های همیشه کم شانس را آرزو کنیم! ...آیا جز این است؟
حکایت دور و دراز حسرت
٢۱ خرداد ۱۳۸٩
حکایت دور و دراز حسرت تا ساعتی دیگر معظم ترین رقابت فوتبالی دنیا در حالی آغاز می شود که سهم ما از این همه شکوه و زیبایی،تنها در اعزام یک کمک داور خلاصه می شود و بس.این بار در جام جهانی حضوری پررنگ نداریم تا با خیال راحت لم بدهیم و بازی های جذاب و بخاطر ماندنی تیم هایی را دنبال کنیم که خوب می دانیم قرار نیست روی اعصابمان راه بروند! می گویند از امروز تا روز بازی فینال،هر لحظه حسرت عدم صعود به جام جهانی را خواهیم خورد...زهی خیال باطل! ما که نیک می دانیم مجموعه فوتبال ما لیاقت و شایستگی حضور در جام جهانی را ندارد چرا باید حسرت بخوریم؟ ما که بهتر از هر کس می دانیم سال هاست که تنها و تنها به استعداد و نبوغ ذاتی بازیکنانمان چشم دوخته ایم و هیچ حرکت مثبتی در جهت بهبود سیستم مدیریتی فوتبالمان نکرده ایم حسرت چه را باید بخوریم؟ چرا راه دور برویم...نگاهی به وضعیت بغرنج باشگاه استقلال به طور کامل گویای آشفتگی آزاردهنده حاکم بر ورزش این سرزمین است. مدیری عبوس به دلایل مختلف، مربی موفقی را پس از کسب دو عنوان قهرمانی کنار می گذارد و به جایش کمک مربی جوانی را که فاقد کاریزمای لازم برای سرمربیگری تیمی چون استقلال است را به کار می گمارد. در طول فصل تعارض میان هواداران با سرمربی آنچنان آشکار است که هر کسی را از کسب عنوان درخور آبی ها ناامید می سازد. اما مرغ آقای مدیر یک پا دارد و تا آخرین توان از مربی مورد علاقه اش دفاع می کند. فصل با ناکامی کامل به پایان می رسد،مربی مورد اشاره استعفا می دهد و همه چیز برای تغییر آماده می شود. اما دگرگونی بزرگتری در راه است. پس از جلسه رئیس سازمان تربیت بدنی با مدیر عامل و اعضاء هیات مدیره باشگاه ،استعفاء دسته جمعی مدیران باشگاه،شوکی بزرگ به تیمی وارد می کند که در آستانه فصل نقل و انتقالات بیش از هر چیز به ثبات و آرامش نیاز دارد. بازیکنان بزرگ یکی پس از دیگری راهی دو تیم قرمزپوش پایتخت می شوند تا هواداران آبی با نگرانی تنها به جدایی دردناک ستاره هایشان چشم بدوزند و آهی از سر حسرت بکشند. حسرت...حسرت...حسرت! در طی این سال ها آنقدر حسرت خورده ایم که دیگر باور نداریم بدون حسرت هم می شود زندگی می کرد. می شود حسرت نداشته ها را نخورد و دلت را به داشته های دیگران خوش کرد و دل خوش بود که در این کره خاکی آدمیانی هستند که نسخه شفابخشی بر حسرت های چندین ساله مردمی دیگر ارائه می کنند.می شود... ................................ نگاهی به فیلم "دموکراسی تو روز روشن" در "سوره سینما" یادداشت های جام جهانی در "فیلم نیوز" و "خوره های جام جهانی" (به زودی)
