آوازي در فرجام

شعارهای صادقانه

خدا می دونه که حقشه!

 در مقابل حوادث هرگز خونسردیتان را از دست ندهید،چه بسا اتفاقاتی که ظاهراً ناگواره اما نتیجه خوبی داره،و برعکس ممکنه واقعه ای ظاهراً خوب باشه و به پایان بدی منتهی بشه"                         عزیز نسین

1-     استقلال در ثانیه های پایانی بازی با سایپا، گل تساوی بخش را دریافت می کند.هواداران خشمگین منتسب به تیم آبی،خشمشان را بر سر مربی نارنجی پوشان (مایلی کهن) خالی می کنند. چه اینکه آنها مدت هاست که او و شیوه های مربیگریش را نمی پسندند و ضدیتش با تیم محبوبشان را بارها لمس کرده اند.موضع گیری امیر قلعه نوعی نیز بر شدت واکنش ها می افزاید تا سرمربی تازه تیم ملی را به واکنشی حیرت آور وادارد. بیانیه عجیب و غریب مایلی کهن که ادبیات نامناسب ورزشگاه ها را به حوزه رسانه های مکتوب کشاند،بیش از هر چیز از غرور بیجای وی حکایت می کرد. او که باور داشت  دستی برتر و بالاتر از دست خداوند عزوجل نبوده  و  اوست که اگر بخواهد کسی را عزیز بدارد عزیز خواهد داشت،انگار یادش رفته بود که خوار گشتن آدم ها نیز به دست همان خدای عزوجل مقدر خواهد گشت.او که با حمایت های پشت پرده در راس کار قرار گرفته بود به ناگاه از دور خارج شد تا کسی که از همان ابتدا لیاقت بیشتری برای تصدی پست سرمربیگری تیم ملی ایران داشت،به حق مسلم خویش برسد،افشین قطبی!

2-     پس از تساوی ناامید کننده با سایپا،کمتر می شد نشانی از امید به قهرمانی در دل آبی دوستان جستجو کرد. آن ها با دستان خود سرنوشت قهرمانی را به ذوبی ها سپرده  بودند تا ذوبی ها پیش از آغاز بازی های هفته پایانی،تدارک جشن قهرمانی را ببنند. اما یک بار دیگر معجزه منحصر بفرد فوتبال خودش را به رخ کشیدتا ذوبی ها شکستی باورنکردنی را پذیرا شوند و استقلالی ها پیروزی شیرینی را تجربه کنند تا با تقدیم جام قهرمانی به هوادارانشان تلخی تمامی ناکامی های این چند وقت اخیر را جبران کنند.اکنون این آبی پوشان هستند که در ابرها سیر می کنند و با جام خوش نقش قهرمانی که به واقع برازنده آنهاست عکس یادگاری می گیرند.

نمی خواهم فلسفه بافی یا خرافه پردازی کنم. ولی احساس می کنم که وقایع نادر این دو هقته پایانی به گونه ای غریب در جهت بهبود وضع موجود رقم خورد. تصور کنید اگر استقلال مقابل سایپا به پیروزی می رسید دیگر آن حرف و حدیث های بعدی پیش نمی آمد و مایلی کهن آن بیانیه کذایی را نمی نوشت و همچنان بر مسند سرمربیگری تیم ملی نشسته بود.این اتفاقات قطبی را به فوتبال ایران برگرداند تا بار دیگر امیدها در دل فوتبالدوستان ایرانی بارور شود.

و اینگونه بود که حق به حق دار رسید و آبی ها با شایستگی جام را در آغوش کشیدند ... خدا را شکر

6 اردیبهشت 88 را به خاطر بسپار!