آوازي در فرجام

در آستانه ي پنج سالگي

25 آذر سال 1382 روزي بزرگ و به يادماندني در زندگي پسركي است كه روزگاري قدم نهادن در عرصه ي نويسندگي و البته روزنامه نگاري از آرزوهاي محال و دست نيافتني اش به حساب مي آمد. آن روزها وبلاگ نويسي يك فرصت فوق العاده و تجربه اي بي نظير قلمداد مي شد ، مي توانستي هر آنچه دلت مي خواهد بنويسي و در كمترين زمان در فضايي به گستره ي يك دنيا منتشر كني . انگار صاحب امتياز و مدير مسئول و سردبير محبوب ترين نشريه ي جهان هستي!

پسرك آنقدر براي راه اندازي وبلاگش عجله داشت كه حتي اندكي تاخير به منظور يافتن نامي مناسب را جايز نمي دانست. عنوان بي مسماي ((فرهاد و ... )) را برگزيد و محدود نكردن خويش در پرداختن به موضوعات خاص را دليل قانع كننده اي براي انتخاب اين عنوان مي پنداشت.

درست يكسال بعد، در 24 آذر 83، زماني كه همزمان با تغيير سيماي ظاهري، نام "آوازي در فرجام" بر پيشاني وبلاگ نقش بسته بود، احساسات غليظ اوليه نيز جاي خويش را به واقع بيني رقيقي داده بود . مدتي بعد پسرك به آرزوي ديرينه اش دست يافته بود و در ميان ابرها سير مي كرد . جوگير شدن، آن قدر او را درگير ساخته بود كه مطالب اختصاصي حوزه هاي ديگر را به زور به خوانندگان آوازي در فرجام قالب مي كرد.  مطالبي عمدتاً سينمايي كه چيزي نمانده بود شكل و شمايل و محتواي وبلاگ را به سمت و سويي ديگر سوق دهد.

هرچند در اين اواخر تذكرات به جاي برخي دوستان كارگر افتاده و ديگر از يادداشتهاي سينمايي خبري نيست و حتي در رويكردي وارونه،مطالب سال هاي نه چندان دور اين وبلاگ در فلان مجله ي سينمايي به چاپ مي رسد، با اين وجود سهل انگاري و شتاب در نگارش يادداشت هايي كه گاه بدون ويرايش پست مي شوند،آزاردهنده مي نمايد.

اگرچه به نظر مي رسد مهمترين سود اين وبلاگ براي صاحبش، فراهم ساختن مجالي براي نوشتن و تمرين براي بهتر و بهتر نوشتن مي باشد، با اين وجود آوازي در فرجام در طول اين سال ها رفته رفته  به بهترين و نزديك ترين رفيق پسرك مبدل گشته است . رفيقي كه دل نوشت هاي پسرك را با جان و دل پذيرا شده و در دشوارترين لحظات به مددش آمده است. در اين ميان نقش بازديدكنندگان محدود اما اثرگذار اين وبلاگ را نمي توان كتمان كرد. چه آنها كه هر بار با نظرات منفي يا مثبت خويش زمينه ي خشنودي خاطر پسرك را فراهم مي سازند و نيز آن هايي كه خواننده هميشگي اين وبلاگ هستند و از قرار دادن كامنت خودداري مي كنند ، هريك به نوبه ي خود مشوق و دلگرمي معركه اي محسوب مي شوند.

اين در حالي است كه نزديكترين افراد خانواده پسرك،كساني كه "مطالعه" بزرگترين عشق و تفريح تمام زندگيشان به حساب مي آيد و كلمات هر كاغذ پاره اي را كه بيابند با ولعي خاص مي بلعند ،حتي از نگاه سرسري به يادداشت هاي وي در نشريات سينمايي، اجتناب مي كنند و با ديدن نام وي انگار كه موجودي وحشتناك را ديده باشند، به سرعت تورق مي نمايند و سپس مجله را به گوشه اي پرت مي كند و با اين عمل دهن كجي آزار دهنده اي را نثار پسرك مي نمايند. لابد آنها نوشته هاي پسرك را خزعبلات يك جوجه نويسنده تازه از تخم در آمده مي شمارند. شايد حق با آنها باشند،ولي كاش مي دانستند هر جوجه نويسنده اي هم دوست دارد خزعبلاتش خوانده شود و ايراداتش گوشزد شود تا از اين رهگذر توشه اي بيندوزد.

و پسرك دست آن دوستان بزرگواري را مي بوسد كه از پس فرسنگ ها فاصله، پول توجيبي اندكشان را خرج خريد مطالب چاپ شده ي پسرك مي كنند و از ارائه هرگونه انتقادات و پيشنهادات سازنده دريغ نمي ورزند. آن هايي كه از روزهاي آغازين اين وبلاگ، پسرك را همراهي كرده و هيچ گاه تنهايش نگذاشته اند . آن ها كه كاش بمانند تا آخرين آوازهاي پسرك در فرجام ...

لذت ببريد

در كل هدف نويسندگي اين است. نوشتن بايد لذت بخش ترين كار شما باشد.

 نوشتن بايد دوست و همسر و معشوق و مادر و در يك كلام زندگي تان باشد. بايد همه آن چه مي خواهيد باشد . بايد محبوب ترين و خواستني ترين رؤيايتان باشد!

داروين مي فلاور / فيلم نگار 63