آوازي در فرجام

مظلوميت ابدي

سرماي بي سابقه،همه جا را فرا گرفته است.يكبار ديگر كمبودها و ضعف هاي آنچناني خودنمايي مي كنند.باز هم غيرت و حميت ايراني بايد به كار آيد تا اين شبه بحران! رخت بربندد. مجريان تلويزيوني مردم را به صرفه جويي در مصرف گاز فرا مي خوانند و در برابر سخنان نغز فلان پيشكسوت سينما و تلويزيون كه انگشت اتهام را به سوي مسئولان دولتي دراز مي كند و پرحرفي و كم كاري آن ها را زير سوال مي برد، سكوت پيشه مي كنند.

در همين روزها محرم نيز آغاز مي شود.ماهي كه انگار در فصول سرد سال خواص خويش را از دست مي دهد. ماهي كه به گونه اي غريب با گرما و عطش عجين گشته است. اما محرم امسال هيچ شباهتي با محرم هاي گذشته ندارد. نه فقط بخاطر برودت هوا،كه گرمي دل ها مي تواند يخ هاي اطراف را نيز ذوب كند، بلكه به دليل گزارش ها و پيام هاي مثلا ارشاد كننده اي كه مرتباً بي بهانه يا با بهانه به روي آنتن مي روند. همه از خرافات و رسوم غلطي كه سال هاست بر عزاداريهاي ما سايه افكنده است گله مي كنند و ضمن گوشزد ساختن بايد ها و نبايدها،مردم را به پياده ساختن روش هاي درست عزاداري فرا مي خوانند. مداحي فلان مداح معروف را زير سوال مي برند و مداحي قديمي را به عنوان الگو معرفي مي كنند.

چند سال پيش زماني كه در همين وبلاگ ،به بهانه پرداختن به خاطرات روزهاي محرم،از آن ايام و اعمال نه چندان منطقي به تلخي ياد كرده و همه آن كارها را به يك بازي بچه گانه تشبيه مي نمودم ، احساس مي كردم كه تابوشكني بزرگي را در پيش گرفته ام . گمان مي كردم اين مطالب مي تواند مخالفت بسياري از دوستان را در پي داشته باشد و ممكن است به خيلي چيزهاي ناروا متهم شوم.

اكنون اما آن نوشته در برابر سخناني كه اين روزها از راديو و تلويزيون به گوش مي رسد، ناچيز و كم اهميت و حتي خنده دار جلوه مي كند. كار به جايي رسيده است كه فلان روحاني معروف حتي وجود عزاداري در دين اسلام را منتفي مي شمارد و اشك ريختن براي سالار شهيدان را نيز منوط به كسب فيض و آگاهي بيشتر نسبت به آن امام مي داند كه آن هم در نهايت سبب انبساط خاطر آدمي مي گردد. هرچند كه ظهور و بروز اين مسائل صحيح جاي خوشحالي دارد و مي تواند زمينه اي براي ريشه كن كردن بسياري از عادات ناپسند و بدعت هاي عجيب و غريب ما ايرانيان و پياده ساختن روش هاي صحيح و منطبق با دين اسلام در جامعه فراهم كند ، اما اين سوال ذهن را درگير مي كند كه چرا انقدر دير؟ چرا تازه يادمان افتاده كه كارمان از اساس با مشكل مواجه بوده است؟ در طول تمام اين سال ها كه در خواب غفلت بوديم و گمان مي كرديم فلان شيوه عزاداري ثوابي عظيم را برايمان به ارمغان مي آورد،كجا بودند كساني كه امروز نصحيت گويي پيشه كرده اند؟ چرا آن زمان اين شيوه هاي عزاداري به شدت تبليغ و ترويج مي شد و الان به شدت تحريم؟ جواب اين همه سال غفلت و گمراهي را چه كسي خواهد داد؟ چه روش هاي جايگزيني را براي عزاداري هاي اين ماه تدارك ديده ايم؟ چرا ... ؟؟؟

پاسخ اين چراها هر چه كه باشد هيچ اهميتي ندارد. چرا كه تمامي اين اتفاقات يكبار ديگر مظلوميت كسي را يادآور مي شود كه قرن هاست نامش با كلمه مظلوم پيوند خورده است.ما نيز مقصريم...ما که هيچگاه حسين مظلوم را نشناختيم و نخواستيم كه بشناسيم. ما كه دلمان را به زنجير زدن و بر طبل و سنج كوبيدن و علامت چرخاندن براي حسين و ياران وي خوش كرديم و عربده كشي فلان لات بي سر و پاي محل را اوج عشق و ارادت به حسين مي پنداشتيم . ما كه قرن هاست  در غفلتي عظيم غوطه وريم ...